دل من هر رنگ است،

                           از سرخى خون تا مرزِ خونشاران افق؛

و مهرتاب گرمِ سينه ام؛

                          تراوشى از شيره جان آبى من،

مرا با لب خموش و تشنه از نياز،

در پشت درِ كلبه ىِ سبز خدا ديده اى!

كه با تصويرى شكسته از تابشِ نورِ دعا در حباب حضورم!

تا خورده و ژوليده

                     و بر لبه ىِ دو انگشت ترحم، با پاكت

                                           نامه ىِ كهنه ای

تيتر داستانم را در مجله ىِ زن خوانده اى،

و شايد پاگريزان از قصه شدنم؛

با روان آشفته از غرور فرو خورده ام

شب از زندگى من رنگين،

و افسانه ىِ هزار و يكشب ناتمام از من                       

و تن من فريادى ست،

فرو خورده، كز قهر دروغ به كبودى مى زند،

من، مادر رنگها، آبى، سرخ و هزار و يك رنگم،

زنى هستم، لبريز رويا؛

                        و تنها مسافر ره ناچارى و ترديد؛

و فانوسى كه از واژه ىِ نور روشن مىشود،

و كهرباى آفتاب در آن غرق،

من شهِد لبخموشىِ پروين، را با سبزى تنم مى نوشم

نفس گرفته و، دلتنگ،

رد افشانه هاى گل انتظار را مى گيرم،

تا بكوبم، راه عبور از دشتِ خارسارِ دلسختى را،

تا بيآشوبم، با توفانِ خشم،

                 و بسِتانم، حق انسان بودن را.

جولاى   ٢٠٠۷ کپنهاک

اين شعر امسال از ارشاد اجازه چاپ نگرفت.

 علم ناز حسن زاده از دفتر ممنوعه سنگ صبور من