تارهای حقيقت زير پای گذر زمان می پوسيد

و چرخ كهنه گاری زندگی می لنگيد؛

پودهای حادثه پيوندی با هم نداشت

من،

دور از همه یِ رازهائی كه بوی ماندگی می داد،

شهد خوشه های سوزان آفتاب را از گونه سكوت می نوشيدم،

                                    نور؛

 طعم خون می داد

رخداد حاصل از چرخ زمان آهنگ ناموزونی بود

اما،

دست های آرزو؛

تارهاى پوسيده را به هم می پيوست،

و جامه ي حادثه را از نو می دوخت

زمان مهربان تر می شد،

راز ها عريان،

زير نور تابه ها حمام آفتاب می گرفتند،

و تار و پودهای تازه جان يافته؛

كومه ای می شدند برای پروراندن حقيقتی نو!.